22/04/2012
ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗΣ ΔΥΣΘΥΜΙΑΣ
Έχιυν ανθίσει οι πορτοκαλιές στο δρόμο, και οι λεμονιές στους κήπους. Όλη η Παραδείσου μοσχοβολάει ανθό εσπεριδοειδών. Ζαλίζεσαι. Καίει και ο ήλιος δυνατά....
Μικρές στιγμές απόλαυσης. Ναί, όλες αυτές οι στιγμές αθροίζουν το γαλάζιο πουλί της ευτυχίας. Μόνο που το μπλέ βάφει με σταγόνες μελαγχολικές. Μπορεί να νοιώθεις καλά, αλλά...με ποιόν να το μοιραστείς? Κι ό,τι δεν μοιράζεσαι ή δεν υπάρχει ή είναι μισό.
Πρώτη φορά η μοναξιά έχει τόσο μεγάλη παρέα. Και έτσι είναι πιό επώδυνη.
Σε ένα άδειο σπίτι οι ήχοι είναι περίεργοι. Κάποια φορά εκωφαντικοί, τα βράδια απειλητικοί, και συχνά μόνο το βουητό της τηλεόρασης και οι χρωματιστοί τόνοι της στον τοίχο, υπογραμμίζουν τον άδειο, κενό τόπο. Αλλά η ελευθερία είναι πιό κοντά στο απόλυτο. Το πλησιάζει. Είναι μιά πολυτέλεια δυσεύρετη, πολύτιμη, ακριβή. Πληρωμένη βέβαια με την αίσθηση της ανθρώπινης μοίρας. Της ειμαρμένης του θνητού, ματιασμένου με ξόρκια από μοχθηρό μάγο, που τον καταράστηκε να έρχεται και να φεύγει μόνος. Νόμισμα κίβδηλο η πίστη στην παρουσία του άλλου δίπλα σου. Σου κρατάει το χέρι, σε πείθει ότι θα είναι για πάντα. Τι λέξη!...Δηλώνει την ανθρώπινη ανοησία. Λέξη που σημαίνει κάτι που δεν υπάρχει. Και μέσα σε μιά στιγμή χάνεται το χέρι, χάνεται η επαφή, τέλος.Hello lonelyness. Και Bonjour tristesse.
Και η Άνοιξη οργιάζει. Αψηφώντας τα μαύρα μαντάτα, τις κραυγές των αλαλαζόντων δήθεν σωτήρων, την μύρλα των συνεχώς αδικημένων, και την εγωπάθεια εκείνων που πάντα επιπλέουν. Σε πείσμα των καιρών, μοσχοβολιά ακακίας φέρνει αναμνήσεις από τις αυλές της παιδικής ανέμελης ανάσας. Χρώματα ξέφρενα ζαχαρωμένων τριαντάφυλλων, και τα ροδακινένια μάγουλα των μικρών στο πάρκο, που κυνηγούν ξετρελλαμένα μιά πεταλούδα, διάφανη κι ελεύθερη στο φώς του πρωινού.
Μικρές στιγμές, κηλίδες Άνοιξης, ήχοι, προμηνύματα Καλοκαιριού.
Βάντα
ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗΣ ΔΥΣΘΥΜΙΑΣ
Έχιυν ανθίσει οι πορτοκαλιές στο δρόμο, και οι λεμονιές στους κήπους. Όλη η Παραδείσου μοσχοβολάει ανθό εσπεριδοειδών. Ζαλίζεσαι. Καίει και ο ήλιος δυνατά....
Μικρές στιγμές απόλαυσης. Ναί, όλες αυτές οι στιγμές αθροίζουν το γαλάζιο πουλί της ευτυχίας. Μόνο που το μπλέ βάφει με σταγόνες μελαγχολικές. Μπορεί να νοιώθεις καλά, αλλά...με ποιόν να το μοιραστείς? Κι ό,τι δεν μοιράζεσαι ή δεν υπάρχει ή είναι μισό.
Πρώτη φορά η μοναξιά έχει τόσο μεγάλη παρέα. Και έτσι είναι πιό επώδυνη.
Σε ένα άδειο σπίτι οι ήχοι είναι περίεργοι. Κάποια φορά εκωφαντικοί, τα βράδια απειλητικοί, και συχνά μόνο το βουητό της τηλεόρασης και οι χρωματιστοί τόνοι της στον τοίχο, υπογραμμίζουν τον άδειο, κενό τόπο. Αλλά η ελευθερία είναι πιό κοντά στο απόλυτο. Το πλησιάζει. Είναι μιά πολυτέλεια δυσεύρετη, πολύτιμη, ακριβή. Πληρωμένη βέβαια με την αίσθηση της ανθρώπινης μοίρας. Της ειμαρμένης του θνητού, ματιασμένου με ξόρκια από μοχθηρό μάγο, που τον καταράστηκε να έρχεται και να φεύγει μόνος. Νόμισμα κίβδηλο η πίστη στην παρουσία του άλλου δίπλα σου. Σου κρατάει το χέρι, σε πείθει ότι θα είναι για πάντα. Τι λέξη!...Δηλώνει την ανθρώπινη ανοησία. Λέξη που σημαίνει κάτι που δεν υπάρχει. Και μέσα σε μιά στιγμή χάνεται το χέρι, χάνεται η επαφή, τέλος.Hello lonelyness. Και Bonjour tristesse.
Και η Άνοιξη οργιάζει. Αψηφώντας τα μαύρα μαντάτα, τις κραυγές των αλαλαζόντων δήθεν σωτήρων, την μύρλα των συνεχώς αδικημένων, και την εγωπάθεια εκείνων που πάντα επιπλέουν. Σε πείσμα των καιρών, μοσχοβολιά ακακίας φέρνει αναμνήσεις από τις αυλές της παιδικής ανέμελης ανάσας. Χρώματα ξέφρενα ζαχαρωμένων τριαντάφυλλων, και τα ροδακινένια μάγουλα των μικρών στο πάρκο, που κυνηγούν ξετρελλαμένα μιά πεταλούδα, διάφανη κι ελεύθερη στο φώς του πρωινού.
Μικρές στιγμές, κηλίδες Άνοιξης, ήχοι, προμηνύματα Καλοκαιριού.
Βάντα
